كه در ( 1314 ) بيايد . هفتم مرحوم آقا ميرزا محمد باقر بن زين العابدين چهارسوئى ( قدس سره ) كه در ( 1226 ) بيايد . هشتم مرحوم آقا ميرزا محمد حسن بن محمد على نجفى ( رضى اللّه عنه ) كه در ( 1235 ) بيايد . نهم مرحوم حاج ميرزا محمد حسن بن محمود شيرازى ( رحمه اللّه ) كه در ( 1230 ) بيايد . دهم مرحوم ميرزا محمد هاشم چهارسوئى ( طاب ثراه ) كه در ( 1235 ) بيايد . و اين ده نفر همه شاگرد درس‌اند ، الا آقا ميرزا محمد باقر چهارسوئى كه وى فقط از او روايت مىكند ، و آقا ميرزا محمد هاشم هم در نزد او درس خوانده و هم از او اجازت روايت دارد ، و ملا على اصغر سرچاهى را در « بهارستان » نوشته كه اجازه‌اى از صاحب عنوان دارد كه در آن تصريح ببلوغ وى بدرجهء اجتهاد نموده ، انتهى . و على الجمله ، اين سيد فقيه بصير ، و مدرس محقق بىنظير كه ديدهء دوران مانندش نديده ، و گوش روزگار همالش نشنيده ، چنان‌كه در « ارشاد : 47 » فرموده : خوش درخشيد ولى دولت مستعجل بود يعنى با سنى در حدود شصت و سه ، در سيم ماه جمادى الآخرة سنه هزار و دويست و هفتاد و سه مطابق ( . . . ) دلو ماه برجى وفات كرد ، و در كنار دالان مسجد مرقوم خود در مقبره‌ئى مخصوص دفن شد ، و اينك آن روضهء متبركه زيارتگاه أهل علم و عمل و محل روا شدن حاجات ارباب حوائج و أمل است ، و شبكه‌اى آهنى از آن بجاده‌ئى كه به طرف خيابان شاه مىرود باز مىباشد . و در طرفين و حوالى آن قبر مطهر در بقعه و هم بيرون بقعه در صحن خارج از آن جماعتى ديگر از اقوام و أولاد و أقارب وى و غير آنها مدفون‌اند ، و به حمد اللّه تعالى ما را مكرر فيض زيارت آن تربت پاك و روضهء تابناك نصيب افتاده ، چنان‌كه هم در ماه ذىالحجه سنه 1333 از فرط اخلاص و ارادت و عشق و علاقه و محبتى كه نسبت بوى در وجود خود مىيافتم قصيده‌ئى مخمس در مدح و منقبت او انشاء نمودم كه آن را در « بياض اشعار » خويش و هم در أصل « مكارم الآثار » نوشته‌ام ، و اينجا آوردن آن موردى ندارد . و پس از وى بهفت ماه ، چنان‌كه در دارالسلام مرحوم حاجى نورى ( ج 1 : 245 ) نوشته ، زوجهء او وفات كرد ، و بنص « ارشاد : 47 » سه پسر و دخترى از آن جناب بازماند كه از پسران مرحوم آقا مير سيد على 40 در ( 1253 ) و مرحوم آقا مير محمد تقى 40 در ( 1273 ) بيايند .